Salmon and Moshi

เช้านี้ป่าป๊าปลุกเหมือนเดิม ม่อนเป็นคนที่ตื่นและไม่ไปปลุกโมชิ และทำการรายการไปยังทีมงานดูแลว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี แล้วม่อนเอาอาหารเช้ามาเก็บไว้ในห้องและนอนต่อ ต่อมาสิบโมงกว่า โมชิก็หม่ำอาหารเช้าแล้ว และไปแปรงฟันตามที่ป่าปีาบอก แล้วไปปลุกม่อน แต่ม่อนก็ไม่ตื่น กว่าจะตื่นก็เที่ยง และอาหารเที่ยงมาแล้ว ม่อนเลยหม่ำอาหารเที่ยงพร้อมไปกับอาหารเช้าเลย ส่วนโมชิก็หม่ำอาหารเที่ยงไปตามปกติ อาหารเช้าม่อนและโม อาหารเช้าม่อนและโม ม่อนบอกว่า คอยบอกโมชิเสมอๆ ว่าเวลานั่งให้หลังตรง เพราะป่าป๊าจะคอยเตื่อน แต่เนื่องจากไม่เห็นโมชิ ม่อนก็คอยดูให้ เช้านี้ม่อนบอกว่า อาหารที่เอามาแขวน มันเอียง และไซรับมันหกมา และเวลาถือก็เลอะกางเกง ม่อนต้องเอาไปซักเอง แล้วตากไว้ในห้องน้ำ พอแห้งจะได้เอามาใส่ได้ ส่วนกางเกงที่ใส่อยู่ก็เอาตัวใหม่มาใส่ และตั้งใจจะเปลี่ยนเมื่อกางเกงแห้งแล้ว มื้อเที่ยงวันนี้เป็น สปาเกตตี้ คาโบนาร่า อร่อยมาก และถาดใหญ่มาก อาหารทุกมื้อถาดลึกทั้งนั้น อิ่มอร่อยดี ม่อนนั่งหม่ำแบบนี้ สปาเกตตี้ คาโบนาร่า อร่อยมาก ป่าป๊าบอกว่า เวลาถ่ายรูป ให้ถ่ายกิจกรรมของสองหนุ่มให้ป่าป๊าดูด้วย ก็เลยได้รูปดีๆ มาให้ดุ ม่อนหน้ากลมเลย

เมื่อคืนกว่าจะเข้ามาถึงโรงแรมได้ก็ใช้เวลานานมาก อานตี้ก็ไปรอที่สนามบินตั้งนาน ส่วนเช้านี้พอ 8 โมง ป่าป๊าโทร.ไปปลุกโมชิด้วย WhatsApp โมชิรับสายเลย ป่าป๊าได้ยินเสียงม่อนพูดมาว่า เขามาตรวจ แต่จริงๆ ไม่ใช่ ป่าป๊าโทร.ไปเพื่อให้ไปดูอาหารเช้า เพราะได้สั่งไว้ผ่าน App ตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว เมื่อวานตอนเครื่องบินลงแล้ว ม่อนกับโมไปที่ Immigration Check-in ระหว่างที่รอป่าป๊าก็โทร.ไป ม่อนบอกว่า เดี๋ยวเสร็จแล้วก็จะไปเอากระเป๋า แล้วจะมีเจ้าหน้าที่มาจัดการต่อ ตอนนั้น Auntie ก็มาถึงแล้ว เขียนมาหาป่าป๊าว่ากำลังรออยู่ ม่อนจัดการเอกสารสักพักก็เรียบร้อยไปเอากระเป๋า แล้วมาที่เจ้าหน้าที่ตรวจเอกสาร ม่อนโทร.เข้ามา บอกว่าต้องการที่อยู่ ซึ่งก็ไม่เคยจำเลย ต้องมาถามป่าป๊าทุกที แต่ป่าป๊าก็เขีนนให้ไป ม่อนกรอกเอกสารจนเสร็จ ก็มาขึ้นรถบัส และรอในรถบัส ในรถมีแค่ 3 คน คือม่อน โม และเด็กไทยที่เจอที่เคาน์เตอร์เช็คอินสนามบินในไทย รออยู่ในรถนานมาก ขั้นตอนทั้งหมดก็ชั่วโมงกว่าๆแล้ว อานตี้เขียนมาว่าเห็นสองหนุ่มแล้ว แต่ไม่รู้จะไปเซ็นต์ที่ไหน ป่าป๊าเลยเขียนไปให้อานตี้ไปถามว่าต้องทำอย่างไรต่อ สรุปว่าไม่ต้องเซ็นต์อะเไร และป่าป๊าบอกให้อานตี้กลับได้ และขอบคุณที่สละเวลามาช่วยดูแล แต่อานตี้ถามแล้วได้ความว่าไปอยู่ที่ IBIS SG Novena ทำให้ป่าป๊ารู้ก่อน และรู้ว่า เดินทางด้วยรถยนต์แค่ไม่นานเท่าไรนัก ต่อมาเห็นว่าม่อนไม่ได้ต่อเนตแล้ว ก็แสดงว่าเดินทางไปยังโรงแรมแล้ว พอถึงโรงแรมม่อนโทร.มาบอกว่า เขาไม่ไห้ให้อยู่ห้องเดียวกัน ป่าป๊าต้องส่งอีเมล์ที่เขียนจาก MOE ไปให้ และส่งใบเสร็จรับเงินโมชิที่เขียนว่า เก็บเงินเพิ่ม $500 เ็นค่าอาหารสำหรับกักตัว ก็เลยทำให้เขาให้มาอยู่ที่ห้องเดียวกัน ซึ่งมันก็สับสนนิดหน่อย เพราะม่อนนึกว่า ต้องแยกห้อง แต่อย่างไรก็ตาม ม่อนก็เป็นคนคุยจัดการเรื่องต่างๆ จนเสร็จเอง และหม่าม๊าก็กำกับให้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดง่ายๆ และแปรงฟันเข้านอน โดยชุดที่ใส่มาวันนี้…

Read More Read More

วันนี้เป็นวันเดินทางกลับสิงคโปร์แล้ว และจะต้องถูกกักตัวในที่ที่รัฐจัดให้เป็นเวลา 14 วัน เรียกว่า SHN ในที่ที่ MOH (Ministry of Health) ของสิงคโปร์จัดให้ และต้องคุณต้องปฏิบัติตามสุขภาพและข้อควรระวังอื่น ๆ ทั้งหมดตามมาตรการที่กระทรวงสาธารณสุขกำหนด ซึ่งมีเอกสารยืนยัน รวมทั้งวิธีปฎิบัติตัวต่างๆ พร้อม เที่ยวบินจะเป็นเวลา 6.05 ตอนเย็น โดยสิงคโปร์แอร์ไลน์ หม่าม๊าเตรียมอาหารสำรองไปให้ด้วย โดยเราจะแวะซื้อปังเว่ยเฮ้ย ไปตุนไว้หม่ำตอนก่อนขึ้นเครื่อง และตอนอยู่ที่สนามบินชางงีแล้ว แต่ในเครื่องเขาก็แจกอาหารอยู่ดี ก็น่าจะไม่เป็นอะไรนัก เช้านรี้ป่าป๊าทำซุปให้หม่ำกับสปาเกตตี้ ม่อนและโมตื่นมาก็หม่ำกันเลย เมื่อคืนมีเรื่องตื่นเต้น คือประมาณตีหนึ่ง ม่อนเดินออกมา และหม่าม๊ายังอยู่ข้างล่าง ม่อนเป็นไข้เล็กน้อย ไม่รุ้เกิดจากอะไร หม่าม๊าเลยให้หม่ำยาพาราฯ และเช็ดตัวให้ พอม่อนหลับไปตื่นมาตอนเช้าก็หาย หม่าม๊ากังวลจะเป็นไข้เลือดออก แต่ป่าป๊าว่า น่าจะกินเยอะเกินไปตอนเย็น เพราะม่อนหม่ำเยอะมากจนบอกว่าแน่นท้องไปหมด หม่ำอาหารเช้าอย่างอร่อย วันนี้ตอนบ่ายก็ต้องออกเดินทางไปสนามบินกันแล้ว พอใกล้เวลาทุกคนก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน หม่าม๊าซื้อของกลับมาแล้ว เป็นกระเป๋าตังค์ของดมชิ เพราะของเก่ามันขาดแล้ว อันใหม่ก็เหมือนกันอันเก่า และป่าป๊าก็ทำการ์ดที่อยู่ใส่ไว้ในกระเป๋าตังค์ของทั้งสองคนด้วย เผื่อกระเป๋าตังค์หาย อาจจะมีคนเอามาส่งคืนที่บ้านหรือโรงเรียน ป่าป๊ากับหม่าม๊าใจสั่นอยู่ภายใน แต่ทุกอย่างต้องดำเนินไปตามเส้นทางของมัน สองหนุ่มไม่รู้สึกอะไร การเดินทางไปอยู่สิงคโปร์ก็เป็นเรื่องธรรมดา โดยเฉพาะม่อนที่น่า่จะชินแล้ว ส่วนโมชิจะยังเป็นเด็กอ้อนอยู่ กระเป๋าต่างๆ ที่สนามบินคนน้อย มีแต่คนเดินทางในประเทศ แต่การเดินทางต่างประเทศก็ยังมีอยู่ ซึ่งจะเป็นการเดินทางพิเศษ ไม่ใช่การเดินทางท่องเที่ยว สองหนุ่มยังรู้สึกสบายๆ การเดินทางไปเรียนที่สิงคโปร์เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับสองคนไปแล้ว สู้ๆ ที่เคาน์เตอร์เช็คอิน เจ้าหน้าที่ตรวจเอกสารละเอียด ไม่ใช่แค่พาสปอร์ตเท่านั้น ยังต้องมี STP และเอกสารจาก MOE และ MOH ด้วย แล้วยังต้องการใบเสร็จรับเงินของการชำระเงินให้ MOE…

Read More Read More

เช้านี้ป่าป๊าหม่าม๊ารีบพาสองหนุ่มไป รพ. บางนา 5 เพื่อไปตรวจ SWAB TEST COVID 19 ซึ่งเราเช็คกันไว้แล้วว่ามีการบริการแบบนี้ และราคาก็ 3000 บาทต่อคนเท่านั้น โชคดีจริงๆ ที่มีอยู่ใกล้ๆ พอตรวจเสร็จก็กล้บบ้าน มารอผล และป่าป๊าเห็นว่าม่อนอยากจะได้ฟิล์มกันรอยมือถือ เพราะตอนซื้อให้ม่อน ไม่ได้ติดมาให้จากร้านที่ขายในลาซาด้า แต่ใส่มาในกล่อง ม่อนลองเอามาติดเองแต่ก็ติดไม่สำเร็จ (น่าจะเสียไปแล้ว) ก็เลยพาไปที่อิมพีเรียลสำโรง ไปซื้อมาเรียบร้อย เป็นฟิล์มกระจก 3ดี เต็มหน้า สวยเลยแหละ เสร็จแล้วก็พอไปกินไอติมสเวนเซ่นส์ ไอติมอร่อย รอหม่ำไอติม พอตกเย็นป่าป๊าก็ไปรับเอกสารการตรวจโควิดจาก รพ.มา แล้วก็เดินทางไปหม่ำอาหารจากการนัดกับเพื่อน คืออี๊แหม่ม ซึ่งไปกับโปโล และป้าจิน ซึ่งไปกับภูริศ ที่ร้านฮั่วเซ่งเฮง อาหารแพงสุดๆๆๆๆ แพงมากๆ ต่อไปจะไม่มากินที่นี่อีก แต่การได้มากินและเจอกับเพื่อนๆ ก็เป็นการดี มีความสุขดี เย็นนี้กลับบ้านนอนไม่ดึกนัก เพราะพรุ่งนี้จะไปตีแบดฯกัน

เช้านี้หม่าม๊านึ่งขนมจีบ กับซาลาเปา ส่วนม่อนซึ่งบอกตั้งแต่เมื่อวานจะทำ Korean Toast ก็ทำตามที่บอก โดยทำให้ทุกคนในบ้านหม่ำเลย ชิ้นแรกป่าป๊าบอกขั้นตอนก่อน แต่ชิ้นถัดๆไป ม่อนทำเองเลย กว่าจะทำเสร็จครบ ทุกคนก็รอม่อนกันหมด พอทำเสร็จก็มาหม่ำกันอร่อยมาก ม่อนทำอาหารเองแล้ว พอบ่ายแก่ๆ หม่าม๊าพาไปช้อปปิ้งขนม เพื่อตุนเอาไปสิงค์โปร์ช่วงกักตัว และแวะไปเซ็นทรัลช้อปต่อ และซื้อไก่บอนชอนกลับมาหม่ำกันด้วย