วันอาทิตย์ ม่อนเงียบกริบเลย พักผ่อนทั้งวัน น่าจะเล่นเกมส์ และอยู่แถวๆ ที่พัก ส่วนโมชิมีทักกับป่าป๊า ป่าป๊าถามไปว่ากินอะไร และถ้าไป Nex ให้ซื้อผลไม้มา โมชิตอบว่าวันนี้ไปกินที่สวนทุเรียน เลยไม่ได้ไปซื้อผลไม้
ม่อนกับหม่าม๊า วางแผนกลับไทยกันแล้ว ในช่วงครบ 90 วัน โดยม่อนบอกว่า จะกลับวันพุธที่ 8 กค. หรือพฤหัสที่ 9 ก็ได้ และกลับมาเวียดนามอีกทีวันจันทร์เลย (ได้กลับหลายวัน) เพื่อนอีกสองคนก็วางแผนแบบเดียวกัน หม่าม๊าเตือนว่า การเช็คอิน และผ่าน immigration ใช้เวลานานมาก และจะให้ม่อนเข้าเลานจ์ด้วย เพราะมีบัตร JCB ตอนที่ป่าป๊าหม่าม๊าและป้าจินไป ก็รอคิวนาน แต่ก็เผื่อเวลาไว้ และมีเวลาเข้าเลานจ์ ชื่อว่า Rose Business Lounge อยู่เกท 8 – 9 เอง ม่อนบ่นว่า เจ็บแขน โน่นๆ นี่ๆ จะหาหมอ ตอนกลับไทย หม่าม๊าเลยบอกว่า มีประกันอุบัติเหตุ ไปหาหมอที่เวียดนามได้ แล้วค่อยทำเรื่องเคลมที่สิงคโปร์เลย ม่อนก็โอเค โมชิมีแผนกลับไทยแล้ว (คนละเวลากัน) วันนี้บ่ายๆ ออกไปหม่ำอาหารที่ Nex และอยู่บ้านทั้งวัน
โมชิไม่ต้องไป รร. วันนี้ จะเป็น e-learning แต่โมชิก็มักจะไปเป็นประจำ วันนี้ก็เช่นกัน สายๆ หน่อยก็เดินทาง และอยู่ รร. จนเย็นกว่าจะกลับ น่าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด และคงมีเพื่อนๆ ไปด้วย ม่อนบอกมาแล้ว การเดินทางกลับไทยเดือน กค. จะกลับก่อนได้ คือน่าจะวันพฤหัสเลย และกลับเวียดนามอีกทีวันจันทร์ และช่วงนี้ม่อนหม่ำอาหารอินเดียวบ่อย กินกับเพื่อน และม่อนใช้บัตร และเพื่อนเอาเงินสดให้มา (เป็นเงิน SGD)
ม่อนและโมไป รร. ตามปกติ สาวๆ ที่ ม.ขอนแก่น ส่ง pay-in มาแล้ว แสดงว่าน่าจะแอด WhatsApp กับม่อนแล้ว
โมชิไปเรียนตามปกติ ตอนเย็นค่ำๆ คุยกับหม่าม๊า คุยนานมากๆ หลายๆ เรื่อง เกี่ยวกับการเรียน บัตร Paylah! และอื่นๆ โดยเฉพาะการเรียน มีวิชาที่ยาก คือ Applied Math ซึ่งเป็นส่วนวิชาการ ใช้ช่วยในการวิเคราะห์อะไรต่างๆ โมชิบอกว่ายาก แต่ทุกคนก็ยากหมด ต้องตั้งใจทำไป ม่อนโทร.มาคุย บอกว่าคนที่รู้จัก กลุ่ม ม. ขอนแก่น ขอให้ซื้อเสื้อ EIU ให้ เพราะจะกลับไทยแล้ว ไม่มีเงินดอง ซึ่งปกติจะเข้าไปแลกในเมือง จะซื้อกัน 7 ตัวตัวละ 100,000 VND ม่อนใช้บัตร และตอนเย็นไปกินข้าวกันกับเด็กม.ขอนแก่น เป็นเด็กผู้หญิง ซึ่งอยู่มหาลัย โตกว่าม่อน ม่อนต่อวีดีโอคอลล์มาคุย วันนี้นัดกินข้าวกัน และลาเพราะพรุ่นี้จะกลับไทยแล้ว ดีใจที่ม่อนได้มีเพื่อน ถึงแม้ช่วงสั้นๆ ก็เป็นประสบการณ์
วันนี้โมชิมีเรียน บ่ายโมง เลยตื่นสายๆ และไปหม่ำอาหารที่ รร. กว่าจะกลับบ้านวันนี้ก็ร่วมสองทุ่มเลย ม่อนไปทำงานตามปกติ วันนี้ตอนทานอาหารเที่ยง เจอสาวชาวไทย เป็นนักศึกษา ม. ขอนแก่นมาฝึกงาน มันเลยทัก สองสาวตกใจใหญ่ ไม่นึกว่าม่อนเป็นคนไทย เลยถามว่า พูดไทยได้ไหม ม่อนตอบว่า Yes และก็เลยคุยกัน สองสาวเป็นเด็กมหาวิทยาลัย จึงโตกว่าม่อน เลยเรียกม่อนว่าน้อง และตอนเย็น ก็นัดกินข้าวกันอีก สองสาวทำงานที่ โรงแรมเบอร์กาแมก และ รพ. เบอร์กาแมก ซึ่งกำลังจะกลับไทย มีหม้อหรือกระทะไฟฟ้า ไว้ทำกับข้าว ก็เลยจะยกให้ม่อน เพราะตอนมาเวียดนาม กลัวจะไม่มีอะไรกิน เอาเครื่องปรุงอะไรมาเยอะแยะ ป่าป๊าให้ม่อนถ่ายรูป QR Line ไว้ จะได้แอดไว้คุยกัน
วันนี้ม่อนไปทำงานตามปกติ ไม่เป็นวันหยุดเหมือนสิงคโปร์ ม่อนไปทำงาน และวันนี้มีการคุยกับหม่าม๊าเรื่อง ครีมสิว และโลชั่นที่ซื้อจากญี่ปุ่นที่หมดแล้ว หม่าม๊าจะจัดให้ โดยป้าจินไป ฟูกุโอกะพอดี ให้ไปซื้อที่ร้าน ดอน กีโฮเต้ จะได้ของแน่นอน และมีชุดที่หม่าม๊าซื้อไว้ล่วงหน้าแล้ว ม่อนมาไทยสามวันจะได้ของกลับไป โมชิอยู่บ้าน มีงานทำ ตอนค่ำคุยกับป่าป๊า ทำงานเสร็จแล้ว และหม่ำอาหารที่สวนทุเรียนตามเคย (ซื้อมากินสองมื้อ)
วันอาทิตย์เป็นวันพักผ่อนของสองหนุ่ม ไม่ได้ออกไปไหนกัน ม่อนน่าจะหาของกินแถวบ้าน โมชิก็เหมือนกัน และสำหรับโมชิ พรุ่งนี้ไม่มีเรียน แต่มีงานออนไล์ เพราะเป็นวันวิสาขบูชา
โมชิไป Pitching วันนี้ตั้งแต่เช้า และอยู่ทั้งวันเลย เหนื่อยเลยแหละ เพราะต้องอยู่ในฮอลล์ฟังทุกคน pitch ตลอดเวลา โดยคนที่ชนะ เป็นนักเรียน SMU ส่วนทีมโมชิไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร โมชิบอกว่า สนุกดี และมีประโยชน์ดี และจะได้ Certificate ด้วย เป็นออนไลน์ จะมีลิงค์มาให้ ม่อนไม่ได้ไป รร. เป็นวันหยุด และเขียนรายงานในวันนี้ อ้อ เมื่อวานไปตัดผมมา ที่แถว ถู เดา ม๊อต
โมชิไม่มีเรียน วันนี้วันศุกร์ แต่เที่ยงๆ โมชิก็ไป รร . และอยู่จนค่ำเลย ยังไม่กลับ (ทุ่มนึงก็ยังอยู่ รร. เลย) ม่อนทำงาน และตอนเลิกก็นั่งแท๊กซี่มาที่ ถูดาม๊อต มาตัดผม สรุปคือไปร้านที่เพื่อนแนะนำ แต่เดินทางนานมากเลย รถติดแหละ